(ترجمه)

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «الصِّيَامُ جُنَّةٌ، فَلاَ يَرْفُثْ، وَلاَ يَجْهَلْ، وَإِنِ امْرُؤٌ قَاتَلَهُ، أَوْ شَاتَمَهُ، فَلْيَقُلْ: إِنِّي صَائِمٌ مَرَّتَيْنِ، وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَخُلُوفُ فَمِ الصَّائِمِ أَطْيَبُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ رِيحِ المِسْكِ، يَتْرُكُ طَعَامَهُ وَشَرَابَهُ وَشَهْوَتَهُ مِنْ أَجْلِي الصِّيَامُ لِي، وَأَنَا أَجْزِي بِهِ، وَالحَسَنَةُ بِعَشْرِ أَمْثَالِهَا»

(رواه بخاری، باب فضیلت روزه)

ترجمه: از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: روزه در برابر آتش دورخ سپر است. روزه‌دار نبايد ناسزا بگويد و عمل جاهلانه انجام دهد؛ اگر كسی با او درگير شود و يا به وی ناسزا گويد، در جوابش بگويد: من روزه‌دار هستم، من روزه‌دار هستم و افزود: سوگند به ذاتی‌كه جانم در دست اوست، بوی دهان روزه‌دار، نزد الله متعال از بوی مُشك خوشبوتر است. الله متعال می‌فرمايد: روزه‌دار، خوردن، آشاميدن و ارضای تمايلات جنسی خود را بخاطر من ترك می‌كند. روزه از آنِ من است و من خود پاداش آن را می‌دهم و هر نيكی، ده برابر پاداش دارد.

شرح حدیث

در این حدیث رسول الله صلی الله علیه وسلم ما را خبر می‌دهد که روزه سپر است؛ به این معنی که برای ما وقایه و حجت و برهان در روز قیامت است؛ ما را امر نموده که روزه را بدون کلام بیهوده و جهالت همراهی نمائیم؛ لفظی یا فعلی از ما صادر نشود که معصیت و مخالف واجبات روزه باشد و قصداً از گناهان دوری نمائیم. پس تمام تلاش و حرص مان مبنی بر طریقه‌ای باشد که الله سبحانه وتعالی ما را به آن امر نموده؛ نه آنچه که مطابق خواست و هوای نفس ما باشد.

باید سلوک و روش مسلمان در این ماه طوری باشد، اگر کسی از لحاظ فعل و یا سخنی می‌خواهد ما را تحریک به عمل ناشایسته نماید، در پاسخ چیزی بگوئیم که کلام بیهوده و جهالت نباشد(من روزه دار هستم)؛ به این معنی که من پابند به عمل بزرگی هستم که مرا به خالقم نزدیک می‌نماید و من از خوردن، نوشیدن و از گناه نمودن درین وقت منع گردیده‌ام. در این حدیث از ما خواسته شده که این سخن را طور تأکید دو بار بگوئیم تا پابندی ما در این عمل جهت رضایت الله سبحانه وتعالی ثابت گردد و این‌که شخص متعدی از عمل خود باز ایستد.

هم‌چنان در این حدیث شریف اشاره به چیزی می‌نماید که آن را روزه‌دار می‌داند و از آن شکایت نیز می‌نماید که آن بوی دهن در وقت روزه داشتن است؛ پس درین مورد رسول الله صلی الله علیه وسلم ما را خبر می‌دهد: اگر چه آن بوی اذیت کننده هم است؛ اما آن به نزد الله سبحانه وتعالی خوشبو و پاکیزه‌تر از بوی مشک می‌باشد. این حالت دریافت صبر و عدم شکایت از دیگران می‌باشد؛ زیرا اصل برای یک مسلمان این است: هر آنچه را که الله سبحانه وتعالی دوست می‌دارد، آن را دوست بدارد و از آنچه اوتعالی ناخوشنود می‌شود، بد ببیند.

الله سبحانه وتعالی پاداش هر عمل را مبنی بر اخلاص، جهد و تلاش بنده می‌دهد، چنانچه پاداش هر حسنه را تا ده برابر بالا می‌برد که این همه لطف و کرم و محبت الله سبحانه وتعالی برای بندگان صالحش می‌باشد.

(ترجمه)

عن أَبي هُريرة رضيَ اللَّه عَنْه، عن النبيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: «لا يتَقَدَّمَنَّ أَحَدُكمْ رَمَضَانَ بِصَومِ يومٍ أَوْ يومَيْن، إِلاَّ أَن يَكونَ رَجُلٌ كَانَ يصُومُ صَوْمَه، فَلْيَصُمْ ذلكَ اليوْمَ»

(متفقٌ عليه)

ترجمه: از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: هيچ کدام شما يک روز يا دو روز پيش از رمضان را روزه نگيرد؛ مگر این‌که به روزه گرفتن در آن روز عادت داشته باشد(مانند کسی‌که روزهای دوشنبه و پنجشنبه یا دیگر روزها را عادتاً روزه می‌گیرد) پس برای چنین شخص اشکالی ندارد که طبق عادتش آن روز را روزه بگيرد.

شرح حدیث

بعضی از مسلمانان هستند که یک یا دو روز قبل از ماه رمضان را از جهت احتیاط، که روزۀشان کاملاً بدون نقصان باشد یا بخاطر تمرین نفس خود روزه می‌گیرند؛ این در حالی است که روزه گرفتن یک یا دو روز پیش از رمضان را شریعت نهی کرده و این کار یک عمل مقبول شرعی نیست؛ زیرا یکی از سبب‌هایی‌که روزه گرفتن یک یا دو روز پیش از رمضان را منع کرده، همین حدیث فوق است و نیز این‌که عبادات توقیفی است(وحی آن را تعیین کرده و انسان در تغییر و زیاد و کم کردن آن صلاحیت ندارد)؛ از جهت این‌که انسان در بدعت و گناه واقع نشود و علماء هم در این اتفاق نظر دارند؛ لیکن با آن هم بعضی از مردم این چنین عادت دارند. این وظیفۀ حکام و دولت‌هاست که رعیت یا مطبوعین خود را بفهمانند تا در هر عمل، حکم شرعی(ارکان، شروط و مسایل مربوطه‌اش) مراعات شود؛ اما برعکس حکام و دولت‌های این زمانه، که دست‌نشانده‌های غرب اند، مردم را به فحشاء و فساد تربیت و آموزش می‌دهند؛ اگر دقت نمائیم، تمام چیزها را برما فاسد کرده‌اند؛ حتی نماز و روزه را.

اما کسانی‌که یک یا دو روز پیش از رمضان را روزه می‌گیرند، به نیت این‌که توسط این عبادت نفس خود را تحت فشار و تکلیف قرار دهند، این‌ها مستحق اجر نمی‌شوند؛ زیرا عبادت تکلیف جسمی نیست؛ بلکه این عبادتی است خالص برای الله متعال، که ماده با روح مزج می‌شود، میکانیزم آن را الله متعال تعیین کرده و ما تنها آن را اجرا می‌کنیم. لیکن افرادی‌که این روزها(یک یا دو روز قبل از رمضان) به روزهای عادت‌شان برابر شود که روزه می‌گرفتند، برای آن‌ها اشکالی ندارد که روزه بگیرند.

دلیل دیگری‌که ممنوعیت این عمل را تأیید می‌کند، اینست که روزۀ این روزها، عمل تنهایی یا تکروی است؛ به اصطلاح دیگر، خلاف جماعت عمل می‌شود که از زاویۀ مفاهیم سیاسی و نصوص شرعی تحسین نمی‌شود؛ چنانچه در حدیثی‌که ترمذی به درجۀ حسن روایت کرده و البانی نیز صحیح دانسته، آمده است:

«الصَّوْمُ يَوْمَ تَصُومُونَ وَالْفِطْرُ يَوْمَ تُفْطِرُونَ وَالْأَضْحَى يَوْمَ تُضَحُّونَ»

ترجمه: روزه زمانی است که(همۀ مسلمانان) روزه می‌گيريد و افطار زمانی است که همگی افطار می‌کنيد و قربانی زمانی است که همه قربانی می‌کنيد.

اين حدیث و دلایل امثال آن، دال بر این است که عبادت‌های بزرگ، بدون جماعت و التزام به رأی امام یا خلیفۀ مسلمین صحيح نيست. تکروی و جدا شدن در هرکدام در حقيقت خروج از جماعت و باعث گناه است. بنابر اين، کسی‌که با وجود توان برای شرکت در نماز جماعت تنها نماز بخواند، نمازش صحيح نيست و کسی‌که زکات خود را به دور از امام موجود بپردازد، زکاتش مقبول نيست و کسی‌که در روزه گرفتن تکروی کند(تاهنوز همه مسلمانان روزه نگرفته اند او) به تنهايی روزه بگيرد و افطار کند، در حقيقت تکروی نموده و گناهکار است. کسی‌که به تنهايی حج کند و جدا از مردم روزی را برای وقوف به عرفه برای خود در نظر بگيرد، حج وی درست نیست. پس واضح گردید که عبادات بزرگ مانند روزه، حج وغیره به طور دسته‌جمعی و در قالب جماعتی باید ادا شوند، که در رأس آن جماعت امیری باشد تا مردم پیرامون اجرای عبادات وغیره از فرمان وی اطاعت کنند...

خلاصۀ حدیث

از حدیث فوق چند مطلب واضح می‌گردد:

1. روزه گرفتن یک یا دو روز پیش از رمضان ممنوع است؛ اما کسانی‌که طبق عادت در این روزها برابر شود، اشکالی ندارد که روزه بگیرند.

2. برای انجام دادن فرایض یا عبادات بزرگ مانند نماز، روزه، حج، جهاد وغیره جماعت مسلمانان(موجودیت دولت اسلامی، که همه امور را مطابق احکام شرعی تنظیم کند) لازم است.

3. زمان روزه گرفتن، زمان افطاری، ایام عیدین و قربانی، از همه مسلمانانِ روی زمین باید یکی باشد که برای تنظیم این امور مطابق احکام شرعی یک دولت صددرصد  اسلامی لازم است.

(ترجمه)

از سال 1929م، هرسال در 23 اپریل از حاکمیت ملی و روز کودک در ترکیه تجلیل می‌شود. این روز به‌نام جشن اطفال در بین مردم شهرت یافته‌است که کمالیست‌ها آن‌را تحفه‌ای از طرف اتاترک برای اطفال می‌دانند. در حقیقت، این اصطلاحِ "جشن" نه تحفه‌ای از جانب اتاترک بوده و نه جشنی برای اطفال است.

در شانزدهم مارچ سال 1920م، به تعقیب حمله‌ی  آرمیتریس مانتروس" نیروهای انگلیس مجلس نماینده‌گان را که مربوط به پارلمان عثمانی می‌شد، الغاء کردند؛ مجلسی‌که تحت نظارت خلیفه قرار داشت و تمام اعضای آن‌را به مالتا تبعید کردند. متعاقباً مصطفی کمال شورای ملی جدید بزرگی را روز جمعه مصادف با 23 اپریل 1920م، در انقره تشکیل داد. افتتاحیه‌ی جلسه عمداً سازمان‌دهی شده‌بود که در روز جمعه اتفاق بیفتد. بعد از نماز جمعه در مسجد هاچی بایرام، دو گوسفند را قربانی و آغاز شورای بزرگ ملی را اعلام کردند که با دعاها همراهی می‌شد. در نگاه اول، این شوری در حمایت از خلافت اطمینان داد. با این همه، اولین سوگند این پارلمان تحت رهبری مصطفی کمال قرار ذیل بود:

«تمام اقدامات به کمک الله در حمایت از خلافت و سلطنت و آزادکردن سلطان و کشور از برده‌گی غرب انجام خواهد شد.» هرچند وقت زیادی را دربر نگرفت که تمام جهان اسلام هدف واقعی این شوری را دریافتند؛ قسمی‌که در سوم مارچ سال 1924م، براندازی خلافت و جدایی امور دینی از امور دولتی را اعلام نمود. در همین شب، مصطفی کمال برای والی استانبول دستوری را مبنی بر این‌که خلیفه عبدالحمید باید ترکیه را قبل از صبح روز بعدی ترک کند، فرستاد. بناءً او با یک دسته از پولیس‌ و نیرو در میانه‌ی شب به قصر خلیفه رفت و خلیفه را مجبور به سوارشدن به موتری کردند که او را با گذر از مرزها به سمت سویس برد، بعداً او با یک چمدان، که مقداری پول و لباس در آن بود، به مقصد منتقل شد. دو سال بعد، مصطفی کمال تمام شاهزاده‌ها و شاهدخت‌های دربار را جمع و آن‌ها را از کشور تبعید کرد؛ تمام عوامل دینی مختل شد و اوقاف مسلمانان تبدیل به ثروت دولت گردید و مدارس دینی تحت نظارت وزارت معارف به مدارس مدنی تبدیل شد. لورد کارزون نتایج این روز را چنین بیان می‌کند: «موضوع اصلی اینست که ترکیه ویران شده و هرگز دوباره آن‌قسم ظهور نخواهد کرد؛ به‌خاطری‌که ما نیروی معنوی آن‌را ازبین بردیم: خلافت و اسلام.» (برای معلومات جامع کتاب خلافت چگونه نابود شد، از شیخ عبدالقدیم را ظلوم برای تان پیشنهاد می‌کنم)     

این مختصر مفهوم 23 اپریل از یک دیدگاه تاریخی است و اتاترک هیچ نقشی در اعلام آن من‌حیث جشن اطفال ندارد. این روز من‌حیث یادبود از حاکمیت ملی تا 23 اپریل 1929م تجلیل می‌شد و نه یک جشن. در واقع، امروزی‌که من‌حیث یک جشن شناخته می‌شود، جامعه در حفاظت از اطفال قرار داشت و نیازی به جشن گرفتن نبود. این اجتماع از 23 تا 29 اپریل را به‌نام هفته‌ی طفل اعلام کرد و 23 اپریل به نام جشن اطفال موازی با جشن حاکمیت ملی سازمان‌دهی و نام‌گذاری شد. بنابر این، اولین 23 اپریل "جشن طفل" رسماً در سال 1929م توسط هسته‌ای این اجتماع برای حفاظت از اطفال تجلیل شد.  (http://www.mustafaarmagan.com.tr/genel/hangi-23-nisan/)

تا حال ما واقعیت جشن طفل را در ترکیه مورد بحث قراردادیم. در برگشت به واقعیت حاضر، وضعیت اطفال ترکیه امروزه یکی از موضوعات تلخ است. 38 درصد اطفال ترکیه در فقر شدید به‌سر می‌برند. تقریباً 41 درصد اطفال ترکیه قادر به اخذ پروتین مورد نیاز خود نیستند و یا توانایی کافی برای گرمایش خانه‌ و تهیه‌ی لباس گرم برای آنان وجود ندارد. تغییر ساختارهای اجتماعی، خانوادگی، اقتصادی، فساداجتماعی و فرهنگی میزان بالایی از افزایش آمار جرم‌های اطفال را باعث شده است.  

هرسال در ترکیه 83هزار طفل زیر سن 18سال مشمول جرایم هستند؛ 76هزار طفل منحیث قربانیان جرایم شناخته شده و 23هزار طفل دیگر من‌حیث مجرم در دفتر محاکم ثبت می‌شوند. به‌طور میانگین هرساله 150هزار طفل دچار قضایای عدالت نوجوانان می‌شوند. بر اساس مرکز آمار ترکیه، شمار کودکانی‌که توسط واحدهای پولیس گرفته می‌شوند، در سال 2017م افزایش 6.2 درصدی داشته است؛ 57.5 درصد این اطفال در سن 15 تا 17 سال قرار دارند؛ 24.5 درصد بین 12 تا 14 سال سن دارند و 17.9 درصد زیر سن 11 سال هستند؛ درحالی‌که 68.3 درصد پسر و 31.7 درصد آن را دختران تشکیل می‌دهند.

روش تدریس غیرعلمی، بدون پشتوانه‌ی فکری و سرکوب‌کننده، که نتیجه‌ی نظام تعلیمی‌ست،‌ تنها هدف آن بیگانه‌کردن نسل جدید از فرهنگ و ارزش‌های اسلامی‌ و تربیه‌ی آن‌ها من‌حیث افراد نشنلیست، وطن‌پرست، دموکرات و سیکولر می‌باشد که نقش بزرگی را در پیشرفت این آمار منفی بازی می‌کند. به‌طور خاص در تمام سال‌های گذشته گرایش عجیبی به الحاد و همجنس‌گرایی در بین جوانان دیده شده است. اگرچه حکام ترکیه اکیداً این افزایش را انکار می‌کنند و باوجود بیانیه‌های متناقض و غیرقابل باور اداره‌ی امور دینی(دیانت)، والدینی‌که تلاش به حفظ ارزش‌های اسلامی خود دارند، واضحاً و مستقیماً این واقعیت را حس می‌کنند. والدینی‌که با این پدیده‌ی مخرب در زنده‌گی کودکان‌شان مبارزه می‌کنند،‌ توسط مجریان نظام به سختی مجازات می‌شوند. من‌حیث نمونه یکی از وقایعی‌که اخیراً اتفاق افتاده و در صدر مناقشات کاربران رسانه‌های اجتماعی قرار دارد که هنوز هیچ یادی از آن در رسانه‌های اصلی نشده‌است، برای‌تان یادآور می‌شوم. علی آلگول، یک پدر در هاتای، به‌خاطر عدم اعتماد به نظام تعلیمی و به‌خاطری‌که می‌خواست اطفال‌اش تعلیمات اسلامی ببینند، آن‌ها را در مکتب شامل نکرد. بنابر این، دولت هرپنج طفل او را از وی گرفته و آن‌ها را در مراکز مراقبت متفاوت در دو شهر مختلف دور از والدین‌شان قرارداده است. اطفال اجازه نداشتند که یک ماه تمام والدین‌ خود را ملاقات کنند و حالا اجازه دارند که آن‌ها را هفته‌ی یک بار، آن‌هم تحت نظارت پولیس ببینند. مقامات دولتی با بیان این‌که اطفال از مکتب و اجتماع هم‌سن‌وسالان خود محروم شده‌اند، می‌خواهند اعمال ظالمانه‌ی شان را توجیه کنند، حالآن‌که از صدمات روانی و زنده‌گی اجتماعی، که به‌خاطر دوربودن‌شان از هم‌دیگر و والدین به ایشان می‌رسد، کاملاً بی‌اطلاع اند.

نظامی‌که به مسلمانان و ارزش‌های اسلامی هیچ حقی نمی‌دهد، قادر نخواهد بود تا تحت هیچ موضوعی مانند جشن‌ها و یا هرنام دیگری‌که برای آن می‌گذارد، ظلم خود را پنهان کند. الله سبحانه وتعالی برای امت مسلمه دو جشن(عیدین) را ارزانی داشته است. این حق هرطفل مسلمان در تمام جهان است تا از این جشن‌ها لذت ببرد. هرچند این تنها خلافت راشده‌ی ثانی بر منهج نبوت خواهد بود که حقوق مسلمانان را احیاء خواهد کرد.

نویسنده: زهره مالک

برای دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب‌التحریر