Müfredatların Ele Geçirdiği Zihinler
Eğitim Kurumlarımız Düşünceyi Ateşlemenin Yerine Nasıl Onu Söndürmenin Bir Aracına Dönüştü?

Çevremizdeki eğitim kurumlarının zihnimizi genişletmek için değil de bir başkasının çizdiği sınırlar içinde hareket etmemizi sağlayan dar bir çerçeveye sokmak ve hapsetmek için var olduğunu hiç düşündünüz mü?

Ülkemizdeki üniversitelerin ve okulların gerçekliğini düşündüğünüzde, şüpheli bir durumun olduğunu fark edersiniz:

Zahiri olarak insan inşa ediyormuş gibi görünen, ancak gerçekte ise insanın rolünün özgür bir düşünür değil de itaatkâr bir alıcı olmaktan öteye geçmeyecek şekilde düşük bir tavan belirleyen eksiksiz bir sistem. Üniversite doktorlarının çoğu herhangi bir sapma olmadan belirli bir müfredatı takip etmek zorunda oldukları gibi okuldaki öğretmenler de değiştirme gücüne sahip olmadıkları belirli bir plana göre hareket etmektedirler; hatta öğrencilere verilen projeler bile, onların düşünme kapasitelerine göre değerlendirilmekten çok, kendileri için belirlenen modele ne kadar bağlı olduklarına göre değerlendirilmektedirler. Garip olan şey, bu aynı sistem, öğrencilerinden birinde bir deha kıvılcımı gördüğünde, onu hemen sömürgeci ülkelerin yararlanabileceği yurtdışına göndermeye çalışırken, diğerlerini ise, sanki insanın fıtratı önceden hazırlanmış kalıplar içinde gelişiyormuş gibi “yeterince çalışkan değiller” diye bir kenara atmaktadır.

Ancak bugün yaşadıklarımıza doğru bir şekilde baktığımızda, bunun sadece geçici bir eğitim eleştirisi değil, aksine toplumun tamamında yaşanan daha derin bir krizin yansıması olduğunu anlıyoruz. Öğrencinin hissettiği sıkıntı, öğretmenin bastırılmış sesi ve idari rutin ile resmi talimatlar arasında sıkışıp kalan düşünür, evet bunların hepsi, ayrı ayrı sahneler değil, aksine insan zihnine ve onun özgürce düşünme yeteneğine duyulan güvenin yitirilmesinin birer tezahürüdür. Bu yüzden motivasyonunu kaybetmiş gençleri ve diğerlerinin de eğitimin değeri ile “dereceler ve diplomalar” için verilen mücadelenin arasını karıştırdıklarını görmemiz hiç de şaşırtıcı değildir. Dahası birçok insanın İslam'ın altın çağının kapanmış güzel bir sayfa olduğunu ve İslami yaşamı yeniden canlandırma fikrinin de tamamen hayal ürünü olduğunu düşünmesi şaşırtıcıdır. Dolayısıyla yaşadıklarımız ile yaşamamız gerekenler arasındaki bu uçurum, içsel bir kırılganlık oluşturmaktadır: Gerçeği hissetmeye mukabil hareketsizlik duyguları.

İlk dönem Müslümanlar arasındaki ilim talebesi, yolculuğuna açık şerî kaideler ilkelerinden başlamakta, samimiyet, sorgulama ve tefekkürle ilerlemekte ve ardından sonuçlarını katı bir modele değil, uzmanlaşmış ilim ehline sunmaktaydı. Eğer onun yaklaşımı doğruysa, ümmet bunu benimser, devlet bundan faydalanır ve doğrudan uygulama sahasına girerdi. Böylece hünüz genç biriyken kamil bir şekilde ilmin usulünü belirleyen Şafiî, kısa ömrüne rağmen dünyayı ilimle dolduran Nevevi ve ilmi veya siyasi otoriteden korkmadan diyalog, eleştiri ve inceleme faaliyetlerinde bulunan İbn Hacer ve İbn Teymiyye ortaya çıkmıştır. İşte onlar, İslam'ın ilmin önünde hiçbir zaman engel olmadığını, aksine ilmin itici gücü olduğunu söyleyen örneklerdir; çünkü İslam, hakka yönelik bir vizyon, dürüstlüğe yönelik açık bir standart ve siyasi iklim veya kurumların diktelerine göre değişmeyen bir metot sunmuştur.

Bu yeni idrakin en güzel yanı, bu yorumu kapattığınız andan itibaren, ilimle olan ilişkinizi yeniden düzenlemek için küçük ve pratik bir adım atabilecek olmanızdır. Örneğin okulda ezber yoluyla öğrendiğiniz bir ders ile alimlerin araştırma ve tartışma yoluyla meseleleri nasıl test ettiklerinin arasını bir karşılaştırın. Ya da ilmiyle özgürce yaşayan bir imamın biyografisinden bir sayfa okuyun, o zaman sorunun Arap zihninde değil, aksine ona dayatılan kalıplarda olduğunu anlarsınız.Bu farkı gördüğünüzde, asıl sorunun şu olmadığını anlayacaksınız: Neden ilerlemiyoruz? Dahası kapıya benzemekten daha çok bir prangaya benzeyen eğitim sisteminde yaşamayı nasıl kabul ettik?

إِنَّ اللّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ
“Şüphesiz ki bir kavim, kendini nefsini değiştirmedikçe; Allah da onları değiştirmez.” [Rad 11]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Dr. Mahmud Abdulhâdi – Mısır

Hizb-ut Tahrir Türkiye Medya Bürosu Üyesi Sayın Muhammed Emin Yıldırım, gündeme ilişkin değerlendirmelerde bulundu.

2026 Yılı Bütçe Kanunu
Türkiye’deki Uyuşturucu Operasyonları
SDG’nin Suriye Ordusuna Entegrasyonu

H. 3 Receb 1447 - M. 23 Aralık 2025

İlgili Bağlantılar:

2026 Yılı Bütçe Kanunu
⬛️Türkiye’deki Uyuşturucu Operasyonları
⬛️SDG’nin Suriye Ordusuna Entegrasyonu

Bangladeş, seçimler öncesi kritik bir evreye girerken, Bangladeş’in eski Başbakanı Halide Ziya’nın oğlu ve Bangladeş Milliyetçi Partisi (BNP) Başkan Vekili Tarık Rahman’ın ülkeye dönüşünün duyurulması, beklendiği üzere bu şahıs etrafında yoğun bir gürültü kopardı. Partisi tarafından güçlü bir şekilde propagandası yapılan ve onu Ümmetin karşı karşıya olduğu meydan okumaların yegâne çözümü olarak tasvir eden bu anlatı; bugünün gücünün ve nizamının temel gerçeklerini tehlikeli bir şekilde çarpıtan derin bir siyasi yanılsama olarak görülmelidir.

“Bireysel Kurtarıcı” Efsanesinin Başarısızlığı: Gerek dünya tarihinde gerek Bangladeş tarihinde, “gönderilmiş kurtarıcı lider” efsanesinin bir hayalden ibaret olduğu defalarca ispatlanmıştır. Arap Baharı’na bakın; liderler düştü ama Batı destekli güçlü yapılar oldukları gibi kaldı. Kendi tarihimizde de Dr. Yunus’un tek başına öncülük ettiği sanılan değişim, gerçekte ordu, sivil toplum ve yabancı çıkarlar tarafından desteklenmiştir. Bu durum herhangi bir liderin kendi başına hareket etmediğini göstermiştir. Bu nedenle Rahman’ın “kurtarıcı” olarak parlatılması da tehlikeli bir yanılsamadır. Zira gerçek değişim tek bir adamdan değil, mevcut rejimi ayakta tutan güç merkezlerinin sadakatini kazanabilecek geniş çaplı bir hareketten gelecektir.

Hükmeden sistemdir, şahıslar değil. Rahman’ın şahsiyetine odaklanmak, temsil ettiği nizamdan dikkati kasten başka yöne çekmek anlamına gelir. Endonezya’da Suharto’nun, Filipinler’de Marcos’un düşüşü; kahramanca bir şahıs değişimi değil, sistemik baskıların, iç bölünmelerin ve küresel dengelerdeki değişimlerin sonucuydu. Dünya Bankası ve IMF gibi yeni sömürgeci finansal kurumların mekanizması ve diplomasi, herhangi bir bireyden çok daha belirleyici bir faktördür. Bir şahsın parlatılması, Batı destekli siyasî ve iktisadî sistemin değişmez doğasını gizlemek için kullanılan bir taktiktir. İktidara gelmek isteyen her büyük parti –Bangladeş Milliyetçi Partisi dâhil– bu sistemle uzlaşmak zorunda kalmaktadır.

Küresel gücün kaçınılmaz mühendisliği, Bangladeş’e önemli bir stratejik ve ekonomik değer kazandırmaktadır. Bu sebeple ülkede gerçekleşecek herhangi bir siyasî geçiş, başta ABD ve İngiltere olmak üzere büyük güçlerle bir tür mutabakat olmaksızın mümkün değildir. Rahman’ın ya da herhangi bir muhalif figürün bu gerçekliğin dışında yükselebileceği varsayımı safdilliktir. Eğer bugün Rahman abartılı biçimde öne çıkarılıyorsa, bu onun bağımsız dönüştürücü gücünden değil, dış çıkarlarla örtüşen bir rol üstlenmesinden kaynaklanmaktadır.

Siyasî İflası Örtme Çabası. Bu dönüş etrafında koparılan gürültü ve oluşturulan yapay gündem, esasen tek bir amaca hizmet etmektedir: Bangladeş Milliyetçi Partisi’nin derin siyasî iflasını örtbas etmek. Ayrıca bu, şu can alıcı soruyu da gündeme getirmektedir: Partinin ikna edici vizyonu nerede? Halk tabanlı örgütlenmesi nerede? Somut siyasî alternatifleri nerede? Halk, seçkinler (elitler) arasında sadece dönemsel bir değiş tokuş ve aynı sistem içindeki bir grup oyuncunun yer değiştirmesini görmektedir. Aynı oyun tekrar edilmektedir. “Efsanenin Dönüşü” tiyatrovari bir hiledir ve insanların enerjisini gerçek değişim talebinden saptırmaktan başka bir şey değildir.

Ey insanlar! Bangladeş için gerçek ve kalıcı değişim asla Londra’dan gelen bir uçakla gelmeyecektir. Değişim, şahısları yüceltmekle değil; Bangladeş’te statükoyu tahkim eden Batı destekli sistemin sütunlarını kökten söküp atmakla gerçekleşecektir. Bir şahsiyete tutunmak, şu anda tehlikeli bir oyalama tuzağına düşmek demektir.

Hizb-ut Tahrir’in samimi liderliği, iflas etmiş laik-kapitalist sistemin maskesini değiştirmek için değil, bizzat sistemi kökten değiştirmek için çalışmaktadır. Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet için tabandan tavana giden gerçek bir güç inşa etmenin zor ve gösterişsiz çalışması, değişime giden tek gerçek yol olarak kalmaya devam etmektedir. Bu nedenle, özelde muhlis siyasetçileri, genelde ise tüm halkı, Batı’nın siyasi sirkine parça olmaktan veya ona seyirci kalmaktan ziyade; nizamı değiştirmek için Hizb-ut Tahrir etrafında kenetlenmeye davet ediyoruz.

إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّىٰ يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ“Şüphesiz ki, bir kavim kendi durumunu değiştirmedikçe Allah onların durumunu değiştirmez.” ^{[Rad 11]}

Büyük bir hüzün ve kederle, dün 19 Aralık 2025 Cuma günü ruhunu Yaratıcısına teslim eden kardeşimiz Rahmatov Şuhratcan’ın vefat haberini, tüm İslam Ümmetine ve özellikle ülkemiz Müslümanlarına duyuruyoruz.

Evet, bugün; zalim Kerimov rejiminin dehşetlerine göğüs geren kardeşimiz Rahmetov Şuhratcan Turayeviç’i ahiret yolculuğuna uğurladık. Küfür hegemonyasını yıkmak ve hayatın tamamında İslam’ı uygulayan Raşidi Hilafet Devleti’ni kurmak için çalışan Hizb-ut Tahrir gençleri, Kerimov rejiminin zulmüne, baskısına, tutuklamalarına, işkencelerine ve idamlarına maruz kalmışlardır.

Şuhratcan kardeşimiz 1975 yılında Kaşkaderya bölgesinde dünyaya gelmiş ve ömrünün neredeyse yarısını, 1999-2022 yılları arasında Özbek rejiminin hapishanelerinde geçirmiştir. Cesareti, azmi, imanındaki sebatı, sözündeki doğruluğu ve hakkı söylemedeki kararlılığıyla örnek bir şahsiyet olarak tanınmıştır. Ömrünün yaklaşık çeyrek asrını Özbekistan’ın Çirçik, Zangiota, Navoi, Jaslık ve Almalık bölgelerindeki demir parmaklıklar ardında geçirmiştir. Hatta idam ve işkenceleriyle ünlü Jaslık ve Zerefşan kamplarında tutulduğu günlerde bile cesur, korkusuz, dili keskin, izzetinden taviz vermeyen bir duruş sergilemiştir. Kerimov’un baskıcı rejiminin cellâtlarını korkutan, küfür ve zulmün heybetini hak sözle yıkan öncü şahsiyetlerden biri olmuştur. Mücadele meydanında bir savaşçı, Rabbine yöneldiğinde mihrabın dostu olan bu kardeşimiz; yeryüzünde yürüyen canlı bir Kur’an gibiydi. Pek çok kişinin kalbinde yer etmiştir, müminlere karşı alçak gönüllülüğün, kâfirlere karşı ise izzetin canlı bir timsali olmuştur. Hayatının sonunda Allah Subhânehu ve Teâlâ ona güzel bir son nasip etmiştir. Sevgili kardeşimiz Şuhratcan, doğduğu topraklardan uzakta, garip ve Rabbi yolunda bir muhacir olarak bu dünyadan göçüp gitmiştir. Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا مَاتَ بِغَيْرِ مَوْلِدِهِ قِيسَ لَهُ مِنْ مَوْلِدِهِ إِلَى مُنْقَطَعِ أَثَرِهِ فِي الْجَنَّةِ“Şüphesiz bir kimse doğduğu yerden başka bir yerde ölürse, doğduğu yerden, cennetteki ecelinin kesildiği yere kadar olan mesafe kendisi için (sevap olarak) ölçülür.”

Allah Subhânehu ve Teâlâ’dan kardeşimize bu nimeti lütfetmesini, ona merhamet edip mağfiret eylemesini ve onu şehitler makamına eriştirmesini niyaz ediyoruz. Allah Subhânehu ve Teâlâ’dan ailesine ve yakınlarına sabr-ı cemil diliyoruz. Son olarak biz, Rabbimiz Subhânehu ve Teala’yı razı eden bir sözden başka bir söz söylemeyiz:

إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ“Biz şüphesiz Allah’a aitiz ve şüphesiz O’na döneceğiz” derler.” ^{[Bakara 156]}