Haber-Yorum

Özbekistan ve Azerbaycan Cumhurbaşkanlarının, İran'daki Müslüman Kardeşlerinin Yanında Yer Almaları Gerekmez Mi?!

Haber:

5 Mart'ta Interfax haber ajansı şu haberi verdi: “Özbekistan Cumhurbaşkanı Şevket Mirziyoyev, Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev ile yaptığı telefon görüşmesi sırasında İran'ın Nahçıvan Özerk Bölgesi'ne insansız hava araçlarıyla düzenlediği saldırıyı şiddetle kınadı.” Zira Özbekistan Cumhurbaşkanı Şevket Mirziyoyev, Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev ile bir telefon görüşmesi gerçekleştirdi. Azerbaycan Cumhurbaşkanlığı Basın Bürosu'nun bildirdiğine göre Mirziyoyev, İran'ın insansız hava araçlarıyla Azerbaycan'a düzenlediği saldırıları şiddetle kınadı ve Özbekistan'ın Azerbaycan'a olan tam desteğini ifade ederek, ülkesinin her zaman Azerbaycan'ın yanında olduğunu vurguladı.

Yorum:

Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev ve Dışişleri Bakanlığı açıkça, İran'ı insansız hava araçlarıyla saldırılar düzenlemekle suçladı. Özbekistan basını, Mirziyoyev'in saldırıları ölçülü ifadelerle kınadığını ve İran'a açıkça suçlama yönlendirmediğini, sadece “Azerbaycan topraklarına yönelik insansız hava aracı saldırıları” demekle yetindiğini bildirdi.

8 Mart'ta İran Cumhurbaşkanı Mesud Pezeşkiyan, İlham Aliyev ile yaptığı telefon görüşmesinde Tahran'ın saldırıya karışmasını yalanladı ve bir iç soruşturma başlatılacağına dair söz verdi. Bu olay, cevaplardan daha çok sorular gündeme getirmiştir. Aynı zamanda Özbekistan ve Azerbaycan cumhurbaşkanları, Amerika ve Yahudi varlığının İran'a yönelik başlattığı bu açık saldırıyı kınamaktan kaçınmışlardır.

Yahudi istihbaratı İran liderlerinin yerlerine dair bilgi edindikten sonra, İran’ın Dini Lideri Ali Hamaney ve bir dizi üst düzey yetkilinin ölümüne yol açan hassas bir saldırı gerçekleştirdi. Ayrıca ABD, çocuklarla dolu bir okula Patriot füzeleriyle bir saldırı düzenledi; bu saldırı sonucunda aralarında çocukların da bulunduğu çok sayıda sivil hayatını kaybetti. Ama Azerbaycan ve Özbekistan liderleri bu terör eylemlerini kınamadılar; aksine tırmanmanın durması konusunda temkinli açıklamalarla yetindiler.

Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bu yana Azerbaycan Amerika'nın yanında yer almıştır; bu nedenle kendisi gibi bir Müslüman ülkesi olan komşusu İran'a karşı Amerika'nın yanında durması hiç de şaşırtıcı değildir.

Özbekistan Cumhurbaşkanı Mirziyoyev’in tutumu ise daha da aşağılayıcıdır. Zira alimleri ve Müslüman askeri komutanlarıyla meşhur olan Özbekistan Müslüman halkının temsilcisi olarak Mirziyoyev, Müslümanların düşmanları olan Amerika ve Yahudi varlığının yanında yer almıştır.

İran, Raşid Halife Ömer bin Hattab Radıyallahu Anh'ın onu fethetmesinden bu yana bir İslam beldesi olup bu ülkenin halkı Müslümandırlar. ABD ve Yahudi varlığının İran'a yönelik saldırıları, İslam ülkesine yönelik bir saldırı olarak kabul edilip Müslümanların görevi, bu ülkeyi savunmak ve kâfirlerin saldırısını püskürtmektir.

Bir Halifenin yokluğu, sömürgeci kafirlerin bir caydırıcı olmaksızın topraklarımıza saldırmasına imkân vermektedir. Bu yüzden bizler Hilafeti kurup Raşid bir Halifeye biat edene kadar bu saldırılar durmayacaktır. Şöyle buyuran Sallallahu Aleyhi ve Sellem ne kadar da doğru söylemiştir: إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ “İmam bir kalkandır, onun arkasında savaşılır ve onunla korunulur.”

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Eldar Hamzin

Amerika ve Yahudi varlığının İran’a yönelik saldırganlığının ardından Alman hükümeti, sözde uluslararası hukuk kavramının tamamen araçsal bir nitelik taşıdığını kesin bir şekilde ortaya koymuş oldu. Almanya, dillerinden düşürmedikleri kendi değerlerine sahip çıkmak ve Avrupa devletleri sistemi çerçevesinde bu değerleri kararlılıkla savunmak yerine, Amerika’nın izlediği saldırgan hegemonya politikasına boyun eğmeyi tercih etti.

Almanya Şansölyesi Friedrich Merz, saldırının başlamasından sadece bir gün sonra yaptığı açıklamada; Mollalar rejiminin bir terör rejimi olduğunu, İran halkının on yıllardır maruz kaldığı baskının sorumlusu olduğunu, Yahudi varlığının varlığını tehdit ettiğini, Hamas ve Lübnan’daki İran Partisinin teröründen sorumlu olduğunu iddia etti. Merz, Almanya’nın; bu rejimin terörüne son verilmesi, nükleer ve tehlikeli balistik silahlanmasının durdurulması hususunda Amerika ve Yahudi varlığı ile aynı çıkarları paylaştığını belirtti. Merz, gidişatı bakımından savaş riskler barındırsa da Almanya’nın Amerika ve Yahudi varlığının hamlelerini desteklediğini ifade etti.

Şansölye, uluslararası hukukun açık ihlalini ise, bu hukukun işlevselliğinin sınırlı olduğuna işaret ederek hafife aldı. Uluslararası hukuk temelli çağrıların ve düzenlemelerin çoğunlukla etkisiz kaldığını savunarak sözlerine şöyle devam etti: “Bu sebeple, şu an ortaklarımıza ve müttefiklerimize ders verme vakti değildir.”

Merz, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron ve İngiltere Başbakanı Keir Starmer ile yaptığı ortak açıklamada, daha da ileri giderek saldırgan ile mağdurun yerlerini adeta tersine çevirdi! Amerika ve Yahudi varlığının saldırganlığını gerçek adıyla anmak yerine, bu üç Avrupa devletinin liderleri (E3), İran’ın bölge ülkelerine yönelik saldırılarını en sert şekilde kınadılar ve Tahran’ı “her türlü direnişi derhal durdurmaya” çağırdılar.

Friedrich Merz bu tutumunu Beyaz Saray ziyaretinde de yineledi ve Molla rejiminin İran halkının maruz kaldığı vahşi baskıların sorumlusu olduğunu, Yahudi varlığının mevcudiyeti ve tüm bölgenin barış ve güvenliği için bir tehdit oluşturduğunu ifade etti. Buna binaen, Federal Hükümetin, tüm bunlara bir son verilmesi konusunda Amerika ve Yahudi varlığı ile aynı çıkarı paylaştığını belirtti. Şansölye, konuşmasının sadece yüzde onluk kısmını oluşturan kısa müdahalesinde bile farklı bir duruş sergileyemedi. Hatta Trump, Avrupa Birliği ortağı olan İspanya’ya gümrük politikası bağlamında doğrudan saldırıp; “İspanya’ya nasıl davranacağız? Sanırım çok sert vurmalıyız” dediğinde bile Merz, Alman ve Avrupa çıkarlarını güvenle savunmak yerine, yorumcu Robin Alexander’ın ifadesiyle bir kez daha “figüran” rolüne razı oldu.

Tüm bunlar, Friedrich Merz’in; geçen yıl Yahudi varlığına silah tedarikini geçici olarak durdurma kararına karşı gelişen tepkilerin ardından, Atlantik ötesi baskılara ve siyonist güçlere teslim olduğunu göstermektedir. 1 Mart’ta gerçekleştirilen Ulusal Güvenlik Konseyi toplantısının ardından Hristiyan Birlik (CDU/CSU) içinde, o dönemde Şansölye’yi “Alman devletinin âli çıkarlarına” ihanet etmekle suçlayan kanadın ağırlığı artmıştır. Ayrıca, uluslararası hukukun bu şekilde seçici bir biçimde kullanılması, Avrupa’nın inandırıcılığında ciddi bir aşınmaya yol açacaktır. Nitekim Uluslararası hukuk profesörü Matthias Goldmann bu konuda şunları söylemiştir: “Bu durum, gelecekte başta Ukrayna olmak üzere diğer devletlerin bu hukuka uymasını zorlaştıracaktır...” Goldmann ayrıca bunun sadece sınırlı bir çatışma olmadığını, aksine açık siyasi destekle yürütülen geniş çaplı bir saldırı olduğunu belirterek, Merz ve E3 ülkelerinin açıklamalarını “tehlikeli bir emsal ve uluslararası düzen açısından açık bir kırılma” olarak nitelendirmiştir. Almanya’nın yıllardır diline pelesenk ettiği uluslararası hukuk gibi ilkelerden vazgeçmesi, Washington’da akıllı bir pragmatizm olarak değil, bir zayıflık göstergesi olarak okunmaktadır. Bu zayıflık, sömürgeci çıkarlarını ekonomik ve askeri güç tehdidiyle AB gibi Batılı müttefiklerine bile dayatan Amerika’ya olan bağımlılığı artırmaktadır. Alman Şansölyesi sadece öz değerlere dayalı bir Avrupa duruşu sergilemekte başarısız olmakla kalmamış; aynı zamanda İran’daki savaş nedeniyle giderek daha fazla tehdit altına giren Alman milli çıkarlarını korumakta da aciz kalmıştır. İran’ın çatışmayı bölgesel düzeye yaymaya dayalı savunma stratejisi, küresel bir enerji krizi riskini tetiklemektedir. Enerji krizi, zaten yükü ağır olan Alman ekonomisini yeni bir resesyona sürükleyebilir. Brent ve WTI petrol fiyatlarının 100 dolar seviyesini aşması ve sıvılaştırılmış doğal gaz arzındaki sıkıntılar, enerji fiyatlarının daha da yükselmesine yol açabilir. Alman Ekonomi Enstitüsü’nün tahminlerine göre, bu durumun aylarca sürmesi hâlinde Alman sanayisi ciddi bir darboğazla karşı karşıya kalabilir.

Ancak Alman hükümetinin bu teslimiyetçi tutumu yalnızca Amerika karşısındaki zayıflığını değil, aynı zamanda Batı’nın uluslararası hukuk, demokrasi ve kapitalizm üçlüsüne dayalı söyleminin ne kadar sahte ve aldatıcı olduğunu da gözler önüne sermektedir. Ümmet artık bu yanıltıcı Batılı çağrıların peşinden sürüklenmemektedir. Aksine ümmet içinde, Hizb-ut Tahrir’in fikri ve siyasi faaliyetleriyle sürekli ön plana çıkardığı Batı’nın müdahaleci ve sömürgeci politikalarına karşı koymanın ve ümmeti içine düştüğü bu bataklıktan kurtarmanın tek yolunun, yeniden Hilafet’i kurmak olduğuna dair giderek artan bir bilinç söz konusudur.

وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقاً“Yine de ki: Hak geldi; bâtıl yıkılıp gitti. Zaten bâtıl yıkılmaya mahkumdur.” ^{[İsra 81]}

Mısır’daki Firavun rejimi, Washington’daki efendilerinin emirlerine boyun eğerek; mübarek Ramazan ayının son günlerinde ve bayramda, Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilâfet devletini kurmak için çalışan dava taşıyıcılarına yönelik geniş çaplı bir ev baskını ve gözaltı kampanyası başlatmıştır. İslami şiarları ve mübarek günlerin kutsiyetini hiçe sayan rejim; Müslümanların mahremiyetini, onurlarının ve evlerinin kutsallığını ayaklar altına almıştır. Teheccüd (kıyam) gecelerinde evlerdeki kadın, çocuk ve yaşlıları terörize etmiş; evlere kapıları kırarak ve eşyaları tahrip ederek vahşice girmiş, kadınları ve çocukları dışarı atmış ve iletişim cihazlarına el koymuştur. Bu sahneler, adeta gasıp Yahudi ordusunun mübarek toprak Filistin halkımıza yaptıklarını andırmaktadır.

Biz, bu baskın ve gözaltı kampanyasının, rejimin davet taşıyıcılarından korktuğu için geliştirdiği yerel bir refleks olmadığını biliyoruz. Bu savaş rejimin savaşı, bu çatışma da onun asli çatışması değildir. Bilakis bu savaş, Hilafet davetinin tehlikesinin büyüklüğünü çok iyi bilen Haçlı Amerika’nın emirlerinin uygulanmasından ibarettir. Nitekim Haçlı Savaş Bakanı Pete Hegseth’in son açıklamaları da bunu teyit etmektedir. Çünkü Amerika, tıpkı Firavun’un Musa Aleyhisselam’ın eliyle helâk edilmesi gibi, İslâm beldelerindeki sömürgeci nüfuzunun da ancak Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in ümmetinin eliyle son bulacağını çok iyi biliyor. Bu yüzden Mısır rejimi, Amerika’nın İslam Ümmeti’ni Raşidi Hilafet ile yeniden ayağa kaldırmak isteyenleri bastırmak için kullandığı kirli bir araçtan başka bir şey değildir. Zira ABD, kurulacak olan bu devletin; Müslüman ülkelerini birleştireceğini, Batılı sömürgeciliğin nüfuzunu söküp atacağını, Yahudi varlığına son vereceğini ve Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in müjdesi uyarınca on sekiz gündür kapalı olan Mescid-i Aksa’yı özgürleştireceğini ve mübarek toprak Filistin’i Yahudilerin pisliğinden temizleyeceğini biliyor.

Ey Mısır Kinane halkı! Siz Mısır rejiminin, Hilafetin yıkılışından bu yana Haçlı ittifakının hizmetkârı ve uşağı olduğunu gayet iyi biliyorsunuz. Filistin’de ucube Yahudi varlığının işlediği katliamlar karşısında sergilediği aciz/rezil tutumu; İmam Müslim ve Buhari’nin beldesi olan İran’da Amerika’nın katliamlarına seyirci kalması ve Amerikan donanmasına Süveyş Kanalı’nı açması, onun ümmetin bir düşmanı olduğunun açık bir kanıtıdır. Allah Subhânehu ve Teâlâ ne kadar da doğru söylemiştir:

وَإِذَا رَأَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ أَجْسَامُهُمْ وَإِنْ يَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُّسَنَّدَةٌ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ قَاتَلَهُمُ اللهُ أَنَّى يُؤْفَكُونَ“Onları gördüğün zaman kalıpları hoşuna gider, konuşurlarsa sözlerini dinlersin. Onlar sanki duvara dayanmış kütükler gibidir. Her gürültüyü kendi aleyhlerine sanırlar. Düşman onlardır. Onlardan sakın. Allah onların canlarını alsın. Nasıl bu hale geliyorlar?” ^{[Münafikun 4]} Öyleyse bu iğrenç Firavun rejimine engel olun. Nübüvvet Minhacı üzere İkinci Raşidi Hilafet’i kurmak için gerçek kalkınma projesinin sahibi olan Hizb-ut Tahrir ile birlikte hareket edin. Ki Onu kurma şerefine nail olasınız, başkalarının önüne geçesini, hayırlarda yarışasınız; böylece dünyanın izzetine, ahiretin nimetine ve Allah’ın en büyük rızasına nail olasınız. Şunu iyi bilin ki sizler buna ehilsiniz ve Allah’ın izniyle bunu gerçekleştirebilecek kapasitedesiniz. Rejim sizi bastırmak ve nefesinizi kesmek için tüm enerjisini seferber etse de, o, Allah’ın denizde boğarak helak ettiği atası Firavun’dan daha çetin ve daha zorba olamaz:

وَإِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَأَنْجَيْنَاكُمْ وَأَغْرَقْنَا آلَ فِرْعَوْنَ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ“Hani sizin için denizi yarmıştık da sizi kurtarmış ve gözlerinizin önünde Firavun hanedanını boğmuştuk.” ^{[Bakara 50]}

Ey güvenlik birimlerindeki Müslümanlar! Allah’ın gazabından sakının! Yoksa Firavun’u helak ettiği gibi sizi de helak eder. Bu ise; İslam’ın ve Müslümanların mahremiyetini çiğnemeyi, masumları dehşete düşürmeyi, dava taşıyıcılarını hapse atıp işkence etmeyi emrederek sizi kendi ellerinizle tehlikeye (helake) atan o emir kulunun emirlerine isyan etmenizi gerektirir. Unutmayın ki Kureyş’in müşrikleri bile size verilen bu tür emirleri yerine getirmeye yanaşmamış; “Muhammed’in kızlarını korkuttular” denilmesinden çekinmişlerdir. Siz, Ebu Cehil ve Velid b. Muğire’den daha mı aşağıdasınız?! Onların mertliği kadar mertlik yok mu?! “Biz sadece emir kuluyuz” bahanesinin sizi kurtarmayacağını ve günahta Firavun ve Haman ile eşit olduğunuzu sakın unutmayın. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

إِنَّ فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا كَانُوا خَاطِئِينَ “Doğrusu Firavun da, Haman da, askerleri de yanılıyorlardı.” ^{[Kasas 8]} Sizlerin örnek alması gerekenler Ashab-ı Kiram’dır. Sizi ateşten kurtarmak için Mısır’ı fetheden Amr bin el-As’ın askerleri gibi olun; müminleri imanlarından dolayı kovalayan, dinlerinden döndürmeye çalışan ve Ümmetin İslam ile kalkınmasına engel olan Firavun’un ordusundaki askerler gibi olmayın! Allah’tan korkun; ne kadar çok ve cebbar olurlarsa olsunlar, Allah yolunda Firavunların ve Hamanların kınamasından sakın korkmayın!

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ“Ey iman edenler! Size hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah’ın ve Rasûlü’nün çağrısına uyun ve bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına girer. Yine bilin ki, O’nun huzurunda toplanacaksınız.” ^{[Enfal 24]}

Haber-Yorum

Çıkarlar Onu Düşürdüğünde Batı İttifakının Başarısız Olması

Haber:

ABD Başkanı Trump, NATO liderlerine sert bir saldırıda bulunarak onları korkak olarak nitelendirdi ve ABD'nin onların tutumlarını unutmayacağını vurguladı. Trump, İran'a karşı devam eden savaşla ilgili gelişmelere karşı ittifak ülkelerinin tutumunu eleştirirken yaptığı açıklamada, bu ülkelerin kendileri için “çok düşük risk” olarak gördüğü bir durumda bile askeri müdahaleye hazır olmadıklarını söyledi. ABD'siz NATO'nun kağıttan bir kaplan olduğu eklemesinde bulunarak kendi ifadesiyle NATO liderlerinin, savaşın askeri olarak sonuçlanmasının ardından petrol fiyatlarındaki artıştan şikayet etmeye başladıklarını belirtti. (El Cezire Net)

Yorum:

Giderek tırmanan uluslararası gerilimlerin ortasında, Batı'nın birlik ve ittifak sloganlarının arkasına saklamaya çalıştığı gerçeği ortaya çıkaran bir sahne öne çıkmaktadır. Sözde Batı birliği, dağınık çıkarların kırılgan bir örtüsünden başka bir şey değildir; zira ilk gerçek sınamada hızla çatırdamaya başlamıştır. Bunun en belirgin örneği, siyasi ve medyatik baskılara rağmen NATO’nun, İran’la herhangi bir çatışmada ABD’nin arkasında saf tutma konusunda aciz kalmasıdır.

ABD her zaman kendisini Batı'nın lideri olarak sunmakta ancak gerçeklik bunun tam aksini ortaya koymaktadır. Zira mesele büyük savaşlar veya hassas çatışmalarla ilgili olduğunda Avrupa ülkeleri, kendi çıkarlarını gözeterek bu tür olaylara karışma konusunda tereddüt etmektedirler. Bu tereddüt, ittifakın ideolojik bir bağlılık değil, kâr ve zarara yönelik dakik hesaplamalardan ibaret olduğunu yansıtmaktadır. Zira İran ile ekonomik ve siyasi olarak karmaşık dosyalarla bağlantısı olan Avrupa ülkeleri, kendilerine büyük maliyetler getirebilecek ABD’nin askeri maceralarının peşine takılmada bir çıkarın olmadığını düşünmektedirler.

Batı söylemi her zaman demokrasi ve insan haklarını terennüm edip durmakta ancak gerçekte bu, sadece çıkarlara hizmet etmek için kullanılan seçici bir söylemdir. Çünkü Batı ülkeleri birleştirici bir ideoloji etrafında toplanmamakta; aksine birbirinden farklı, hatta bazen de çatışan çıkarlardan dolayı bölünmüş durumdalardır.

Bir devlet tırmanışı, ekonomik ya da siyasi bir fırsat olarak görürken, bir diğeri ise onu iç istikrarı veya ticari ilişkileri için bir tehdit olarak görmektedir. Burada Batı birliğinin gerçek bir birlik olmadığı, aksine çıkar sona erdiğinde sona eren geçici bir koordinasyon olduğu ortaya çıkmaktadır.

Zahiri olarak bir uyum görünmesine rağmen ancak Batı ülkeleri, ekonomik, siyasi ve hatta kültürel yönelimleri bakımından kökten farklılık göstermektedir. Zira Batı ülkelerinin bazıları dışa açılıma ve bazıları ise içe kapanmaya meylederken bazıları ithal enerjiye bağımlı olup diğer bazıları ise onların üzerinde hakimiyet kurmaya çalışmaktadır. İşte bu farklılık, aralarında gerçek bir birliğin kurulmasını imkansız kılmaktadır; zira onları bir araya getiren şey, hayata dair ortak bir vizyon değil, aksine kısa sürede değişebilen geçici çıkarlardır.

Batı'nın sunduğu şey ise, feshedilebilir anlaşmalara ve çökebilecek ittifaklara dayalı olan şekli bir birliktir. Gerçek birliğe gelince; tek bir akideye, ortak bir vizyona ve ortak bir kadere dayalı olan bir birliktir.

Bu ise tarihsel olarak İslam Devleti'nin gölgesinde gerçekleşmiştir; zira insanlar arasındaki bağlar ırk ya da dar çıkarlara dayalı olmamıştır, aksine onları bir araya getiren ve saflarını birleştiren akide olmuştur.

Tarih, İslami sistemin, kırılgan bir birlik değil, gerçek bir birliği gerçekleştirmeye muktedir olan bir birlik olduğunu kanıtlamıştır. Zira İslami sistemin gölgesinde, Müslümanlar ve gayrimüslimler tek bir yasa ve tek bir hayat vizyonu altında, güvenlik ve adalet içinde yaşamışlardır. Yani İslami sistemde dar çıkarlar üzerine çatışmalar olmamış, aksine asıl geye adaleti sağlamak ve halkın çıkarlarını gözetmek olmuştur.

Küresel krizlerin artmasıyla birlikte insanlığın sadece geçici ittifaklara değil, gerçek bir birliği sağlamaya muktedir olan yeni bir modele ihtiyaç duyduğu giderek daha açık hale gelmiştir.

Bu model ise İslam'dır; zira İslam, sadece devletler arasında bir birliği değil, aksine sağlam bir akideye, adil bir düzene ve dünyada yeniden güvenlik ve barışı tesis edebilecek güce dayalı halklar arasında bir birliği de sunmaktadır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Abdulazim Haşlemon