Haber-Yorum

Sisi: Katırların Bedenleri ve Kuşların Hayalleri!

Haber:

Sisi, uluslararası meşruiyet kararları doğrultusunda bağımsız bir Filistin devletinin kurulmasının, adil ve kalıcı barışın ve Orta Doğu'da istikrarın sağlanması için tek güvence olmaya devam ettiğini söyledi; bunu ise 6 Ekim zaferlerinin 53. yıl dönümü vesilesiyle yeni başkentteki Stratejik Komuta Karargâhında Silahlı Kuvvetler Yüksek Konseyi ile gerçekleştirdiği toplantı sırasında Mısır halkına hitaben yaptığı konuşmada dile getirdi. Ve şunları ekledi: “Herkese; siyasi liderliğin cesareti ve o zamanki ileri görüşlülüğü, Amerikan arabuluculuğunun desteğiyle iki ülke arasındaki barışın ve düşmanlığın sona ermesinin kapısını açmadan önce, Mısır ve İsrail'in onlarca yıl boyunca süren savaşlara girdiğini hatırlatırım; bu da barışın imkânsız bir hayal olmadığını, aksine çatışmaları sona erdirebilecek ve halklar arasında barışçıl bir arada yaşamayı sağlayabilecek gerçekçi bir seçenek olduğunu teyit etmektedir.” Mısır'ın, Filistin halkının kendi topraklarından tehcir edilmesine yönelik her türlü girişimi tamamen reddettiğini bir kez daha vurguladı ve ABD Başkanı Donald Trump’ın Gazze Şeridi’nde ateşkesi sağlamaya dönük planının, etrafından dolaşılmadan ya da görmezden gelinmeden eksiksiz bir şekilde uygulanması gerektiğini belirtti. (eş-Şuruk)

Yorum:

Sisi, bölgedeki en büyük ve en güçlü ordusuna ve bu ordunun zaferi vesilesiyle konuşma yapmasına rağmen, ancak kafasını kuma gömmekte ısrar etmekte ve Amerika ve Yahudi varlığının bu orduyu yıldırmada ona biçtiği rolü teyit etmektedir; dolayısıyla Sisi, 6 Ekim zaferinden hiç ders çıkarmamış ve Kinane ordusunun, mutant Yahudi varlığını ezip geçecek kadar güçlü olduğunu anlamamıştır; öyle ki Sina Cephesi Komutan Yardımcısı Arui bin Ari, ilk saatlerdeki hislerinin korkutucu olduğunu ve “başarısızlığın Tel Aviv’e giden yolu açacağını” söylemişti.

Ancak Sisi'nin zihninde yalnızca ihanet durakları yer etmiştir; Sedat'ın durağı ve onun, mutant Yahudi varlığına teslim olarak ve sınırlarını Selahaddin Eyyubi, Kutuz ve Baybars'ın torunlarına karşı güvence altına alarak gerçekleştirdiği büyük ihaneti, Sisi'nin iddia ettiği gibi uluslararası meşruiyet kararları doğrultusunda Filistin topraklarının yüzde yirmisinden daha azı üzerinde bir Filistin devleti hayali kuran ve karşılığında Yahudi varlığının Filistin halkından korumayı amaçlayan Filistin Kurtuluş Örgütü içindeki hainlerin artık bilinen hayalini vurgulamak için o ihaneti geviş getirir gibi tekrar edilmektedir; nitekim Ürdün rejimi, Yahudi varlığının Ürdün’deki rejimin efendisi olan İngiltere eliyle kurulmasından bu yana ve Osmanlı Hilafetini yıkmak için İngilizlerle ittifak kuran büyük hain Kral I. Abdullah bin Hüseyin’in suç ortaklığıyla en uzun sınır şeridi boyunca bu varlığı Ürdün halkına karşı koruma işini üstlenmiştir.

Sisi’nin bahsettiği sözde barış ise, Yahudi varlığıyla kurulacak bir rüya değil, aksine bir yanılsamadır; zira Sisi, Subhanehu ve Teala'nın hakkında şöyle buyurduğu kişilerle hangi barıştan söz ediyor ki: أَوَكُلَّمَا عَاهَدُوا عَهْداً نَّبَذَهُ فَرِيقٌ مِّنْهُمْ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ “Ne zaman onlar bir antlaşma yaptılarsa, yine kendilerinden bir grup onu bozmadı mı? Zaten onların çoğu iman etmez.” [Bakara 100] Peki Yahudiler, 2024 yılında Camp David Anlaşması’na aykırı olarak Refah Geçidi’nin Gazze tarafını işgal ettikleri halde en azından bizzat Mısır’la bile olsa onlarla yapılan sözde barışa bağlı kaldılar mı?!

Yahudi varlığının kendisiyle imzalanan tüm barış antlaşmalarını ihlal etmesi ve Sisi’nin uluslararası meşruiyet olarak adlandırdığı şeye karşı isyan etmesi ise, herhangi bir kanıt veya delil gerektirmez; onun aleyhine çıkaran ve uygulanmasını talep eden Güvenlik Konseyi kararları bunun basit bir örneğidir; zira bu kararlar Birleşmiş Milletler ofislerinden çıkıp sahaya yansımamıştır ve Uluslararası Ceza Mahkemesi kararları da başka bir örnektir; peki bu varlıkla barış bir rüya mı, bir yanılsama mı, yoksa her ikisi birden midir?!

Sisi gibi Ruveybidaların iddia ettiği ve arzuladığı sözde barış, Kinane'nin güçlü ordusu, Yahudi ordusuyla karşı karşıya gelmeye gücü yetmeyen zayıf bir ordu olsaydı anlaşılabilirdi, oysa gerçek bundan tamamen farklıdır; zira Kinane ordusu, Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in övdüğü ve kendilerine hayırla muamele edilmesini tavsiye ettiği halkının içinden çıkmıştır; dolayısıyla bu ordu daha önce Yahudi ordusuna karşı zafer elde etmiş ve Yahudilerin uydurduğu, Arap yöneticilerin de kendi ihanetlerini ve Yahudilerle iş birliğini meşrulaştırmak için propagandasını yaptığı "yenilmez ordu" efsanesini yerle bir etmiştir. Ancak üzücü olan Sisi'nin aynı yalanı tekrarlamaya devam etmesi ve bunu Mısır ordusunun askerî liderlerinin önünde yapmasıdır; zira o, onların kendisinin yalancı olduğunu bildiklerini ve Allah'ın izniyle Yahudi varlığını ezip mübarek toprakları günün bir saatinde özgürleştirebileceklerini bilmektedir; ancak Sisi'nin ihaneti yalnızca kendisiyle sınırlı kalmamış, aksine yönettiği kimselere de sirayet etmiş ve onların çoğuna zayıflık isabet etmiştir; onların içinden samimi olanlar ise çok azdır; bu nedenle görev, Sisi ve yandaşlarını devirip Kinane topraklarında Nübüvvet Minhacı üzere Hilafeti kurmak için Hizb-ut Tahrir 'e nusret vermeleri gereken bu az sayıdaki muhlislerin üzerine düşmektedir; zira Hilafet, toprakları Yahudilerin pisliğinden temizleyecek ve tertemiz topraklarda dökülen kanların ve namusların intikamını alacaktır. فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَيُدْخِلُهُمْ رَبُّهُمْ فِي رَحْمَتِهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ “İman edip salih ameller yapanları, Rableri rahmeti içine alır. İşte apaçık kurtuluş ve başarı budur!” [Casiye 30]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Said Fazıl - Mısır

Hizb-ut Tahrir Türkiye Vilayeti Medya Bürosu Başkanı Mahmut Kar, gündeme ilişkin değerlendirmelerde bulundu.

- 7 Ekim Aksa Tufanı ve Gazze

H. 24 Rebiu’s Sânî 1448 - M. 06 Ekim 2026

İlgili Bağlantılar:

Haber-Yorum

Yemen'in Egemenlik Kararı, Uzun Yıllar Boyunca Peşinden Koşulan Bir Yanılsamadır

Haber:

Sanaa'da yayımlanan hükümet yanlısı günlük es-Sevra gazetesinin 1 Ekim Perşembe günkü sayısının sürmanşetinde kırmızı iri puntolarla şu başlık altında bir haber yer aldı: “Miftah: Büyük bir zafere ve egemenlik kararının tam anlamıyla özgürleşmesine doğru ilerliyoruz.” Haberde şöyle geçti: “Ayrıca 12 yıl boyunca Yemen'i boyunduruk altına almaya, diz çöktürmeye, aşağılamaya ve işgal etmeye çalışıp başarısız olan düşmanların önümüzdeki turlarda da başarısız olacağını, hüsrana ve yenilgiye uğrayacağını vurguladı. Allâme Miftah; Yemen'in yeni bir tarihe, büyük bir zafere, egemen karar hakkının tamamen özgürleştirilmesine ve Yemen halkının haklarının söküp alınmasına doğru ilerlediğini bildirdi.”

Yorum:

Yemen'de geçtiğimiz onlarca yıl boyunca bağımsızlık ve egemen karar sloganlarıyla kulaklarımız sağır edildi; bu süre zarfında insanlar yönetim, ekonomi, eğitim, sağlık ve diğer alanlardaki sefil koşullara uyandılar; bu da yükseltilen sloganı değil; aksine gasp edilmiş siyasi bir kararı ve hayat tarzımızın üzerine çöken yeni bir sömürgeciliği yansıtmaktadır. Oysa bağımsızlık; tek bir ülkenin onlarca parçaya bölünmesinden ve sınırlarla birbirinden soyutlanmasından başka bir anlam ifade etmemektedir; yeni tarih ise; İslam nizamının eski tarih sayılarak insanların hayatından uzaklaştırılmasından başka bir şey değildir; ayrıca ümmetin otoritesinin yerine, Birleşmiş Milletler'in İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi'nden ibaret olan halkın hakları konulmuştur; nitekim ahlaksızlığı ve taşıdığı ve yaydığı fikirlerdeki hayasızlık ve fuhşu teşvik eden Birleşmiş Milletler kürsüsünden yayılan bu sloganın neyi gizlediğini ve bunun son halkasının da CEDAW olduğunu herkes biliyor. İşte aynı slogan bugün yeniden kulakları çınlatmaktadır!

Ey Allâme Miftah! Eğer iddia ettiğin gibi karar hakkı senin elindeyse ve halkın senin nezdinde hakları varsa, iman ehli senden İslam ile hükmetmeni talep ediyorlar ki böylece onun gölgesinde huzur içinde yaşasınlar, sen ve seninle beraber olanlar da göklerin ve yerlerin Rabbinin katında ecir kazanasınız.

Hangi zafer ey Miftah! Rumlara karşı mı yoksa Perslere karşı mı? Sizin yürüttüğünüz bu mücadeleler, İslam ümmetinin düşmanlarının bizzat kendilerinin yürütmekten aciz kaldıkları ve onların çıkarlarına hizmet eden fitne mücadeleleridir. Gelin hep birlikte güpegündüz Rüstem’in huzuruna girerek mızrağıyla onun minderlerini parçalayan ve şu meşhur sözünü söyleyen Müslümanların ordusundaki bir mücahit olan Sahabi Rib‘î bin Âmir Radıyallahu Anh’a bir bakalım: “İnsanları kula kul olmaktan insanların Rabbine ibadet etmeye, dünyanın darlığından dünya ve ahiretin genişliğine ve dinlerin zulmünden İslam’ın adaletine çıkarmak için geldik.” Bir de kendilerini kimse görmesin diye zifiri bir karanlık gecede Maskat'taki Amerikan Büyükelçiliği'ne sızıp, Babulmendep Boğazı'ndan geçişleri sırasında gemilerinin güvenliği konusunda ABD'ye güvence verenlere bir bakalım!

Eğer karar, egemenlik halka değil şeriata, otorite ise ümmete ait olur ve ümmet de Nübüvvet Minhacı üzere İkinci Raşid Hilafet Devleti'nin gölgesinde Raşid bir Halifeye biat edip nasbederse egemen olur.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Müh. Şefik Hamis – Yemen

Şirketlerin Özelleştirilmesi İle Altyapının Rehin Verilmesi Arasında Yabancı Yatırımcıyı Çekmek İçin Petrol Fiyatlarının "Açık" (Serbest) mı Olması Gerekir?

Suriye'de bugün akaryakıt fiyatları meselesi, artık sadece yerel piyasadaki benzin veya motorin fiyatlarıyla ilgili bir mesele olmadığı gibi sadece küresel petrol fiyatlarındaki artışın veya ithalat maliyetlerindeki yükselişin bir yansıması da değildir. Fiyat rakamlarının, sübvansiyonların kaldırılması kararlarının ve yakıt krizlerinin ardından, bizzat Suriye enerji sektörünün geleceğiyle ilgili daha büyük sorular gündeme gelmektedir: Petrol kimin olacak? Ona kim yatırım yapacak? Rafinerileri ve boru hatlarını kim inşa edecek? Ve Suriye'yi bölgede ana enerji koridoru haline getirebilecek altyapının sahibi veya yöneticisi kim olacak?

Buradaki soru; Suriye devletinin ekonomik egemenliği ve önümüzdeki on yıllar boyunca geleceğiyle ilgilidir. Bir yandan, Suriye'nin petrol ve gaz sektörünün uzun yıllar süren savaştan, büyük yatırımlara, modern teknolojilere ve kuyuların, rafinerilerin, taşıma hatlarının, pompalama ve depolama istasyonlarının yeniden rehabilite edilmesine ihtiyaç duyarak çıktığı inkâr edilemez. Öte yandan Suriye devleti, mevcut ekonomik durumunda, entegre bir enerji sektörünü tek başına yeniden inşa etmek için gerekli olan on milyarları kolayca karşılayamaz. Bu ise sadece ekonomik durumdan kaynaklanmamakta; aksine ülkenin siyasi karar alma yetkisine sahip olmamasından ve sağlam temellere dayanan siyasi ya da ekonomik bir vizyonun bulunmamasından da kaynaklanmaktadır; oysa biz, tabiilerini siyasi ve ekonomik zirvelere taşıyan Rabbani bir metoda dayalı dünyadaki en iyi ekonomik bir sisteme sahibiz.

İşte bu nedenle yabancı yatırımcı, Batı’nın çıkarlarına hizmet etmek üzere dayatılan siyasi bir yol olması ve bazı yerel kesimlerin cebini doldurmasından bağımsız olarak, geçiş hükümetinin bakış açısına göre gerçek bir ekonomik ihtiyaç olarak ortaya çıkmaktadır. Ancak yatırımcıya duyulan ihtiyaç bir şey, onun ulusal ekonomiye giriş yolu ise tamamen başka bir şeydir. Peki yabancı yatırımcının sermaye, uzmanlık ve teknoloji enjekte ederken, servetin, altyapının ve stratejik kararların devletin elinde kalması mı talep edilmektedir? Yoksa sektörün devlet mülkiyetinden, şirketlerinin ve tesislerinin geniş çaplı bir özelleştirilmesine doğru kademeli bir geçişle mi karşı karşıyayız?

Enerji sektörünün İslam’da kamu mülkiyeti olarak kabul edilmesi; yani onun ümmetin mülkiyeti ve ümmete hizmet etmek için harcanmasıyla birlikte bu sektörün, tebaadan biri dahi olsa ümmetin dışındakilerin mülk edinmesi şer'an caiz değildir; zira devlet, kamu mülkiyetine dair işleri yürütmek ve bunun karlarını tebaanın işlerini gözetmek için harcamakla yükümlüdür; zira Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: : الْمُسْلِمُونَ شُرَكَاءُ فِي ثَلَاثَةٍ: فِي الْمَاءِ وَالْكَلَإِ وَالنَّارِ “Müslümanlar üç şeyde ortaktırlar: Suda, merada ve ateşte.” [Ahmed ve Ebu Davud rivayet etti]

Budan daha da tehlikeli olanı şudur: Petrolün mülkiyeti kağıt üzerinde devlete ait olmaya devam ederken; sahaların, rafinerilerin, boru hatlarının, limanların, depolama ve taşıma tesislerinin yönetimine dair uzun vadeli sözleşmeler aracılığıyla sektörün kritik noktalarının fiili kontrolünün yabancı şirketlere devredilmesi mümkün müdür? Bugün akaryakıt fiyatlarının artırılmasına yönelik gerçek mesele tam da burada başlamaktadır.

Petrolü, yerden çıkan variller olarak görmek kolaydır; ancak petrol ekonomisi, çıkarılma sürecinden çok daha büyüktür. Çünkü kuyudan başlayıp toplama, işleme, taşıma, depolama ve rafinajdan geçerek dağıtım veya ihracatla sona eren eksiksiz bir silsile söz konusudur. Dolayısıyla bu silsileye sahip olan veya onun kilit noktalarını kontrol eden kişi, büyük ölçüde ekonomik güce sahip olur. Petrol sahası devlete ait olduğu halde ancak çıkarma işlemini yabancı bir şirket yönetiyor, boru hattının sahibi veya idaresi başka bir şirket olup rafineriyi üçüncü bir şirket yönetiyor ve depolama ile ihracatı dördüncü bir şirket üstleniyorsa, o zaman şu soru ortaya çıkıyor: Petrolü hareket ettirme gücüne sahip olan kimdir? Bu, göründüğünden çok daha önemlidir.

Suriye’nin bölgesel bir petrol koridoruna dönüşmesinden söz edilmesiyle birlikte bu meselenin önemi giderek daha da artmaktadır. Irak, petrolünü Körfez ve Hürmüz Boğazı'na tamamen bağımlı olmaktan uzak bir şekilde ihraç etmenin yollarını aramakta olup Irak-Suriye-Akdeniz güzergâhı gelecekteki seçeneklerden biri olarak öne çıkarken, Suriye toprakları üzerinden kıyıya kadar uzanan boru hatlarının yeniden rehabilite edilip inşa edilmesine yönelik projeler gündeme gelmektedir.

İşte burada Suriye, petrol üreten bir devletten, enerji geçiş ülkesi gibi daha büyük bir stratejik işleve sahip bir devlete dönüşebilir. Eğer bu projeler gelişirse mesele, sadece Suriye topraklarından geçen bir boru hatları olmayacaktır. Aksine boru hatlarını, pompa istasyonlarını, tankları, limanları, rafinerileri, depolama alanlarını ve lojistik hizmetleri kapsayabilecek entegre bir sistemle karşı karşıya olacağız. Yani Suriye'nin ekonomik değeri yalnızca ürettiği petrol miktarında değil, aynı zamanda Akdeniz üzerinden Irak petrolü ile küresel piyasalar arasında bir bağlantı noktası olmasını sağlayan coğrafi konumunda da olabilir.

İşte burada altyapının kendisi stratejik bir servet haline gelmektedir. Enerji sektörünün yeniden inşası, Suriye’nin mevcut bütçesinin kapasitesini çok aşan muazzam yatırımlar gerektirmektedir; bu nedenle hükümet yabancı şirketlere yönelmektedir. Bu yüzden yabancı şirket, sermaye, teknoloji ve uzmanlık getirebilir, risklerin bir kısmını üstlenebilir ve karşılığında yatırımından getiri elde edebilir. Sorun burada değildir; aksine asıl sorun, yatırımcının inşa sürecindeki bir ortak olmaktan çıkıp sektörün kilit noktalarının fiili sahibine dönüştüğünde başlamaktadır!

Ortaklık ve özelleştirme arasındaki fark

Devletin, “Bu petrol devletin mülküdür; sahayı geliştirmek üzere yabancı bir şirkete, üretimin belirli bir payı veya yatırım getirisi karşılığında bir sözleşme vereceğiz demesi ile -ki bu, şer'î bir bakış açısı değil, aksine kapitalist bir bakış açısıdır ve geçiş hükümeti bugün bu bakış açısıyla hareket etmektedir- şunu söylemesi arasında büyük bir fark vardır: “Yaptığı yatırım karşılığında kuyu, boru hattı, rafineri ve ihracat istasyonunun mülkiyet veya işletme hakkını uzun bir süre için yabancı bir şirkete vereceğiz.”

İlk durumda bir yatırım ortaklığıyla karşı karşıyayız; bu ortaklık aracılığıyla hükümet, proje tamamlanana kadar şirkete ülkenin ihtiyaçlarını uluslararası fiyatın yarısına karşılamasını dayatabilir, ardından devletin mali gelirlerinin büyümeye başlamasıyla bu durum değiştirilebilir. İkinci durumda ise, gerçek bir özelleştirmeye ya da uzun vadeli bir imtiyaza yaklaşıyoruz; bu da servetin egemenlik mülkiyetinin yasal olarak var olmasına rağmen fiilen etkisiz kalmasına yol açabilirken, fiili ekonomik kontrol ise başka bir yerde olabilir. İşte burada devletin son derece dikkatli olması gerekir.

Akaryakıt fiyatlarının serbestleştirilmesi yatırımcı çekmek için şart mıdır? Akaryakıt fiyatlarının artırılmasının ardından kendini dayatan soru işte budur. Hükümet, sübvansiyonlu fiyatların gerçek maliyeti yansıtmadığını, desteğin sürdürülmesinin hazineyi tükettiğini ve yabancı yatırımcının devletin ekonomik getiri elde edilmesine izin vermeyecek kadar düşük fiyatlar dayattığı bir sektöre girmeyeceğini söyleyebilir. Ancak ekonomik bir mantığın varlığı, her fiyat artışının haklı olduğu anlamına gelmez. Zira kırılgan bir ekonomide, fiyatların kademeli olarak düzeltilmesi ile insanlara büyük bir fiyat şoku yüklenilmesi arasında fark vardır. Çünkü yakıt sıradan bir meta değildir; nitekim mazot fiyatı yükseldiğinde ulaşım, tarım, sanayi ve ısınma maliyetleri de yükselmekte ve bu artış gıda ve hizmet fiyatlarına da yansımaktadır. Dolayısıyla akaryakıt fiyatlarının serbestleştirilmesi sadece benzin ve mazot fiyatlarının serbestleştirilmesi anlamına gelmemekte; aynı zamanda Suriye ekonomisinin tamamının maliyetlerinin yeniden yapılandırılması anlamına da gelmektedir.

Daha tehlikeli soru şudur: Yatırımcıyı çekmenin bedelini insanlar mı ödüyor? Devlet yabancı yatırımcıyı çekmek istiyorsa, uygun bir yatırım ortamı oluşturmaya çalışması doğaldır. Ancak bu ortamın, tüm riskleri insanlara aktarırken yatırımcının koruma ve getiri elde etmesi üzerine kurulması doğal değildir!

İnsanların dünya fiyatını ödemeleri, bir şirketin imtiyazdan yararlanması ve devletin ise siyasi riskleri üstlenmesi şeklindeki bir denklemin olması caiz değildir! Adil bir denklemin; yatırımcının sermayeyi sağlaması, devletin egemenliğini koruması, insanların erişilebilir ve karşılanabilir fiyatlarla enerjiye ulaşması, hazinenin ise getiriden adil bir pay alması gibi farklı olması gerekir.

Nitekim birçok soru ortaya çıkacaktır: Onu taşıyan boru hattının sahibi kim olacak? Onu işleyen rafinerinin sahibi kim olacak? Onu ihraç eden limanı kim yönetecek? Depolama tanklarının sahibi kim olacak? Nakliye ücretlerini kim belirleyecek? Transit ücretlerini kim belirleyecek? Piyasalara erişimi kim kontrol edecek? "Servet devletin mülküdür" ifadesi hukuken doğru ve değişmez kalmaya devam ederken, büyük ekonomik değer bu servetin çevresindeki altyapıya sahip olan veya onu işleten şirketler arasında dağılmış olabilir. İşte burada özelleştirmeden daha tehlikeli bir başlık ortaya çıkmaktadır: Altyapının rehin verilmesi tarihî bir fırsat mı, yoksa uzun vadeli bir taviz midir?

Yabancı yatırımı kendi başına bir şer olarak görmemeliyiz. Zira Suriye’nin gerçekten de yabancı yatırıma ihtiyacı vardır, teknolojiye ihtiyacı vardır, enerji sektörünü yeniden inşa etmeye ihtiyacı vardır, rafinerileri, boru hatlarını ve sahaları yeniden işletmeye ihtiyacı vardır ve Irak ile Akdeniz arasında bir ticaret ve enerji koridoru olarak konumunu yeniden kazanmaya ihtiyacı vardır. Ancak para ihtiyacı, devletin zayıf konumdan dolayı müzakere etmesine neden olmamalıdır. Çünkü bugün imzalanan sözleşme yirmi veya otuz yıl yürürlükte kalabilir. Bugün bir şirkete teslim edilen altyapı, onlarca yıl boyunca devletin ekonomik güvenliğinin bir parçası haline gelebilir. Bu nedenle herhangi bir petrol sözleşmesi, boru hattı sözleşmesi veya rafineri ya da liman imtiyazı, sıradan bir ticari anlaşma olarak görülmemelidir. Aslında bu, yeni Suriye devletinin yapılanmasının bir parçasıdır ve insanlar göz ardı edilemeyecek bir halkadır; nihayetinde insanlar pahasına güçlü bir ekonominin inşa edilmesi mümkün değildir.

Bugün Suriye'nin ve tüm Müslüman ülkelerin yaşadığı sıkıntılar, Allah'ın dininden uzaklaşmalarının ve Allah'ın metodunu yeryüzünde uygulamamalarının bir sonucudur. Zira kapitalist sistem, ortaya çıktığı ülkelere sadece felaketler getirmiştir ve bugün dünyayı kasıp kavurabilecek büyük ve devasa ekonomik krizlerin eşiğindeyiz. Ne yazık ki bizler, topraklarımız üzerinde egemenliği, İslam ideolojisini uygulamayı ve şer'î hükümleri yerli yerinde uygulamayı temel alan güçlü ve Rabbani bir metoda sahibiz. İnsanların kendisi için harekete geçtiği şeyin bu olduğunu düşünüyorum, ancak onları bir korku sarmıştır.

İslam'da kamu mülkiyeti, devletin bu projelerin yönetiminde ümmetin vekili olmasını gerektirir; ancak Şâri, devletin kamu mülkiyetinde mübadele (takas) veya bağış yoluyla tasarrufta bulunmasını yasaklamış, bunun dışındaki tasarrufları ise şer'î hükümlere göre yapmasını caiz kılmıştır. Bugün ise ne yazık ki devletlerin, ümmeti aldatan bir kılıf altında ülkenin servetlerini yeni sömürgecinin yağmalamasını kolaylaştırdığını görmekteyiz; bunu ise ya yöneticiler yoluyla ya da büyük devletlerin doğrudan müdahalesiyle gerçekleşmektedir; böylece bu müdahaleyi kaçınılmaz bir emrivaki kılıp bizlere, bizim boyun eğmemiz, işlerimizi bu sömürgeciye ve onun araçlarına teslim etmemiz, kırıntıları kabul etmemiz ve her şeyimizi satmamız gerektiğini dayatmaktadırlar! Bütün bunların sebebi, Allah’ın sağlam ipinden uzaklaşmamız, Allah’ın şeriatını aslına uygun şekilde uygulamaktan uzaklaşmamız ve Raşidi Hilafet Devleti'nin gölgesinde nasıl bir hayat yaşanacağını unutmamızdır. Allah'a yemin olsun, eğer insanlar bu devletin kendilerine nasıl bir izzet, refah, mutluluk ve güvenlik getireceğini bilselerdi, onu kurmak için can atarlardı.

Bizin için dinimizden uzak bir çözüm yoktur; sömürgeci kafir Batı’nın kucağına atladığımız sürece bizim için bir çözüm olamaz; ülkeyi ve servetlerini, oturdukları koltuk karşılığında ya da karşılıksız olarak satan hain yöneticilere boyun eğdiğimiz sürece de bizim için bir çözüm olamaz.

Ey Müslümanlar, Allah’ın dinine ve hükümlerine sımsıkı sarılın, bunların ikamesi için çalışın ve aranızda Allah’ın indirdikleriyle yönetilen bir devlette bu hükümlerin uygulanmasını ve yürürlüğe konmasını sağlayın.

Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَأَلَّوِ اسْتَقَامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَاهُم مَّاء غَدَقًا “Şayet doğru yolda gitselerdi, onlara bol bol su verirdik.” [Cin 16]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim